Diverse malen kruiste de vrijmetselarij mijn weg. Op een één of andere manier trok het mijn aandacht. Ik, een jonge man met een gigantische kennisambitie, voelde dat er onder die sluier van geheimzinnigheid vast wel iets van wijsheid te halen was. Toch nam ik geen actie. Ik richtte mij op allerlei wereldse zaken en was vooral bezig mijn hoofd boven water te houden. De ene ellende na de andere waren mijn deel. Het trok een streep door veel ambities.

Tot er op een dag een weefster (de vrouwelijke variant van de vrijmetselarij) een oude vriendschap met mij oppakte. Ik was met stomheid geslagen. Wat een rust straalde zij uit. Wat een kracht! Wat een wijsheid in haar woorden. Ze staat vol in het leven! Ieder huisje heeft zijn kruisje. Ook haar leven was niet van een leijen dakje gegaan. Maar daar stond ze! Ik kon er niet omheen te vragen naar wat er was gebeurt. Vele gesprekken volgde.

Ik was onder de indruk. IK vroeg haar mij te vertellen of het wat voor mij was. Ben ik van goede naam? Ben ik dogmatisch? En als dat zo is, kan ik daar dan wat mee? Zij stelde mij voor om eens kennis te maken. Er deed zich een mogelijkheid voor om op een open dag langs te komen. Daarnaast was er een mogelijkheid om een lezing voor belangstellenden bij te wonen. Ik nam twee vrienden mee. We hebben allen genoten van de spreker.

Ik meldde mij aan. En dacht je dat ik de volgende dag omringt was door broeders? NEE! Ze lieten me wachten, wachten en nog eens wachten. Later begreep ik dat dit een soort incubatietijd voor mijn wens was. Ik kreeg op een gegeven moment wat mannen over de vloer. Ze vroegen mij te vertellen wie ik ben. En of ik dat ook nog even op papier wilde zetten… De commissie van onderzoek zou er zich dan over buigen.

Driekwart jaar later werd ik opgehaald door een ambassadeur van een vreemd land. Ik had me netjes in pak gehesen. Kreeg een bloemetje en een hartelijk welkom van hem. Die avond ben ik ingewijd. Het is namelijk een inwijdingsvereniging. Ik was leerling.

Elke maand ging ik samen met een broeder die gelijk met mij was ingewijd naar de 2e opziener. Daar kreeg ik “instructie”. Het kwam er voornamelijk op neer dat e.e.a. qua symboliek werd toegelicht maar in essentie was ik begonnen aan een reis om zelf te leren kennen. Werk aan die ruwe steen zeiden mijn broeders, waarmee ik ondertussen bijzonder diepgaande vriendschappen had opgebouwd. Toch voelde ik mij wat spartelen in het diepe.

Ongeveer een jaar later werd mij gevraagd of ik bevorderd wilde worden tot gezel. Ik had blijkbaar toch iets goeds gedaan. Enigszins kritisch stemde ik in. De ceremonie werd ingepland. Ook voor mijn medebroeder die tegelijk met mij was ingewijd. Uit velen andere loges kwamen mensen langs om dit mee te maken.

Ik kan nu achteraf zeggen dat ik op dat moment ontwaakt ben! Niet één kwartje, maar duizenden kwartjes vielen. Had ik het licht gezien? Of had ik mezelf dan toch leren kennen? Hoe dan ook… er is iets gebeurt. Ik sta nu vol in het leven. Ik voel de kracht in mij. Ik richt mij nu op mijn medemens en moet mijzelf soms wat temperen om de aansluiting niet te verliezen. Wat is het leven toch mooi! Nee, ik sluit mijn ogen niet voor alle ellende die Europa nu ten deel valt. Ik doe er wat mee!

Dat is wat de Vrijmetselarij voor mij betekent.

Geef een reactie